Ano ang estado ng pilipinas pagdating sa rustan ekonomiya. .



Ano ang estado ng pilipinas pagdating sa rustan ekonomiya

Ano ang estado ng pilipinas pagdating sa rustan ekonomiya

Hanggang ngayon, labing-dalawang taon na ang nakakaraan, maraming Katoliko ang nahihiwagaan pa rin sa himagsikang EDSA, hulog daw ito ng langit. Marami-rami rin ang nagbabale-wala nito, pakulo lang daw ng imperyalistang Amerika. Hindi padadaig ang rebeldeng militar; kung hindi raw sa kanila, walang EDSA. Ano't ano man, minamaliit ang papel na ginampanan ng taong-bayan sa pagpapatalsik sa diktador na si Ferdinand Marcos.

Ang totoo, hindi hulog ng langit ang EDSA. Bawat pangyayari noong apat na araw na iyon ay may matuwid na paliwanag, nailihim nga lamang sa taong-bayan. Ang mayroon lang ay milyon-milyong tao na nangahas kumilos nang walang armas laban sa militar ni Marcos at di-sinasadyang natuklasan ang kamangha-manghang puwersa nila kapag nagkakaisa. Abot-kaya talaga ng tao na ibagsak ang diktador. Kung hindi nag-alsa ang rebeldeng militar, tuloy-tuloy pa rin tiyak ang boycott campaign ni Cory Aquino na umaarangkada na noon, pati sa Visayas at Mindanao.

Naiba lang marahil ang lugar at mga pangunahing aktor. Hindi lang sila iniligtas ng taong-bayan sa militar ni Marcos, inilakad din sila ng taong-bayan kay Cory. Maaaring nakialam ang mga kapitalistang Amerikano na kasosyo ni Marcos at ng mga crony sa negosyo kung sinuportahan nila ang pag-aalsa nina Enrile at Ramos, ngunit tulad ng pagbulong ng Central Intelligence Agency CIA ng intelligence reports sa mga rebelde noong EDSA, hindi ang mga ito ang nagpakilos sa taong-bayan.

Pinadali lang ng mga Kano ang pag-eskapo ni Marcos. Kung hindi sila nakialam at si Marcos ay nakarating sa Paoay, maaari ngang tumagal pa ang himagsikan, pero malay natin, maaari ring nadakip at nabihag si Marcos kung hindi ng rebeldeng militar, ng puwersa ng taong-bayan at naiharap sa isang rebolusyonaryong hukuman. At kung hindi sa mag-asawang Marcos, na diumano'y nagpakulong at nagpapatay kay dating Senador Benigno "Ninoy" Aquino, walang People Power.

Sa kahulihan, ang kuwento ng EDSA ay sukdulang yugto ng tagisan nina Marcos at Ninoy na hindi naawat, bagkos ay pinag-ibayo, ng rehimeng militar. At kuwento rin ito ng isang maikli ngunit dakilang yugto sa pakikibaka ng masang Pilipino na naging huwaran para sa mundo ngunit naging hungkag na tagumpay sa sariling bayan.

Hungkag sapagkat tulad ng Himagsikan ng , hindi masang Pilipino ang nakinabang sa himagsikang EDSA kundi burgis lamang. Dakila sapagkat marami pang maaaring ipagbunga ang drama ng EDSA at kung ating pagpupulutan ng aral, baka sa susunod na pagkakataon, taong-bayan na ang makikinabang. Nagsimula ang kuwento ng rebolusyong EDSA hindi noong Pebrero nang nag-alsa ang rebeldeng militar kundi noong Septyembre nang ideklara ni Marcos ang batas militar sa buong kapuluan.

Noong panahong iyon nakulong, pinakawalan, at pinatay si Ninoy. Noon din unang nagtagpo ang mga landas nina Cory at Enrile. Makakabuting pasakalyehan muna natin ang naging daloy ng mga pangyayari noong malagim at madilim na panahong iyon upang ganap na maliwanagan pagdating sa EDSA. In-appoint ang sarili na Secretary of National Defense, pinagkagastusan at pinakapal ang hanay ng hukbong militar, pinapag-aral ang mga sundalo't opisyal tungkol sa civilian affairs at ikinatulong sa mga socio-economic program ng kanyang pamahalaan.

Halatang minamata rin ni Ninoy ang Malakanyang at tila nahamon daw si Marcos na biguin si Ninoy. Sa Maynila, nagsiklab noong Enero ang First Quarter Storm, sunod-sunod na madudugong protesta ng mga militanteng estudyante, manggagawa, at magsasaka sa mga patakaran ni Marcos.

Agosto dalawang granada ang sumabog sa Plaza Miranda habang nagra-rally ang oposisyon; lubhang nasugatan sina Senador Gerardo Roxas at Jovito Salonga. Ano't ano man, maliwanag na hindi biglaan ang pagdeklara ni Marcos ng batas militar noong kundi matagal at masusi niya itong pinaghandaan; nakuha pa nga niyang magpa-draft sa Constitutional Convention ng bagong Saligang Batas na parliamentary ang sistema ng gobyerno at pinapayagan siyang kumandidato pa uli at maupong Presidente habang-buhay.

Ika ng Septyembre nang pirmahan ni Marcos ang Proclamation na nagbigay sa kanya ng kapangyarihang isailalim ang buong kapuluan sa batas militar upang ang bansa ay hindi mapasakamay ng mga subersibo't rebelde. Pero hindi niya agad ipinatupad ang , marahil sapagka't tahimik noon ang Maynila at mahirap mapaniwala ang publiko na mayroong state of emergency. Kinailangan pang mag-drama ni Marcos at naganap ito kinabukasan, ika ng gabi, nang in-ambush diumano at tinatadtad ng bala ang sasakyan ng kanyang Defense Minister na si Juan Ponce Enrile.

Oras na nabalita ang ambush noong gabi ring iyon sa government TV Channel 4, natanggap ni Enrile ang go-signal ni Marcos. Ora mismo, kumilos ang militar.

Isinara lahat ng himpilan ng diyaryo, radyo, at telebisyon, sabay dakip sa pinakamatitinding kaaway ni Marcos sa pulitika at media.

Number one sa listahan si Ninoy. Nasa Manila Hilton siya noong gabing iyon, sa meeting ng isang legislative committee.

Sunod-sunod ang tawag sa telepono ng mga kaibigan niya sa loob at labas ng kampo ni Marcos, binabalaan siya, binibigyan ng pagkakataong makatakas. Hindi tumakbo si Ninoy. Nang dakpin ng mga sundalo, kalilipas ng hatinggabi, tahimik siyang sumama sa Camp Crame, sa headquarters ni General Fidel Ramos, hepe ng Philippine Constabulary PC , na siyang nangasiwa sa pagdakip sa unang sa listahan ng mahigit 5, na mga pulitiko, aktibista, at peryodista na mga subersibo raw.

Akala ni Ninoy, mag-aalma ang taong-bayan, hindi papayag sa curfew, pagsara sa Konggreso, at pagbusal sa media. Akala niya, maglalabasan ang mga tao sa kalye at magpo-protesta upang mapabalik agad ang demokrasya at mapalaya siya sa kulungan. Subalit nakakulong, tulad niya, halos lahat ng aktibista't oposisyonista na dating laman ng mga kalye. Kung may nakalusot man sa lambat ng militar, namundok na, sumama na sa NPA, o nasa Amerika na. Ang mga naiwan ay nagsawalang-kibo.

Umasa ang bayan na magpapakabayani si Marcos at tototohanin ang pangako niyang demokratikong reporma. Umasa ang bayan na gagamitin ni Marcos ang pagkakataon na magsimula muli, sugpuin ang graft and corruption, kumalas sa dominasyon ng Amerika, isaayos ang ekonomiya, at paigihin ang kabuhayan ng dumaraming mahihirap. Kayang-kaya ni Marcos noon na baguhin, baligtarin, gawing makatarungan ang kaayusang pang-ekonomiya ng bayan. Ngunit sinamang-palad ang Pilipinas. Sa halip na magpakabayani ay nagpakabalasubas si Marcos.

Ipinagpatuloy lang niya ang nakasalang nang sistemang pang-ekonomiya na nakasandal sa Amerika at sa dayuhang kapital, kahit malinaw na ito mismo ang ugat ng paghihirap ng bayan. Patuloy niyang pinabayaan ang agrikultura kahit ito ang ikinabubuhay ng nakararaming Pilipino.

Tinutukan nga niya ang pagpapatayo ng mga industriya, ngunit mga import-dependent at export-oriented naman. Naniwala siya sa pangako ng International Monetary Fund IMF at ng economic technocrats sa Cabinet na magti-trickle down ang mga benepisyo ng industriyalisasyon sa kanayunan, lahat ay makikinabang, malulutas ang problema ng karalitaan. Natukso rin siya ng limpak-limpak na salaping alok na pautang ng mga dayuhang bangko na nalulunod sa oil money ng mga Arabo pampondo sa development projects.

Milyon-milyong dolyares ang pumasok sa mga bangko at gobyerno. Jackpot ang mga kamag-anak at kaibigan ng mag-asawang Marcos na nakapuwesto sa pinakamalalaking ahensiya at korporasyon, pribado at publiko, na may kinalaman sa salapi at kalakalan, buwis, sugal, pautang, at lisensiya. Kabig dito, kabig doon ng kickback at komisyon. Kupit dito, kupit doon ng pangsustento sa "edifice complex" at iba pang mga luho ni Imelda.

Samantala, bahagya nang naipatupad ang reporma sa rice and corn lands. Abril , nagkaisa sa payong ng komunistang National Democratic Front ang mga grupong militante, pink at pula, na sinimulan na uli ang pagkontra kay Marcos. Samantala, biglang nawala si Ninoy sa kinapipiitan niya sa Fort Bonifacio, inilipat kung saan nang walang pasabi kay Cory.

Nasariwa sa international news ang patuloy na paglabag ng rehimeng Marcos sa human rights ng political detainees tulad ni Ninoy. Isang buwan ng solitary confinement, hubo't hubad sa isang kuwartong maliit na parating may ilaw, ang tiniis ni Ninoy; mabuti't hindi siya nasiraan ng loob at bait.

Nagprotesta si Aquino; ang turing niya sa paglilitis ay "unconscionable mockery of justice. Kung lalahok siya sa paglilitis, parang bumigay na rin siya kay Marcos, parang tinanggap na rin niya ang awtoridad ng militar. Sa kanyang talumpati sa military tribunal, sinabi ni Aquino na mas gugustuhin niyang "mamatay na naninindigan kaysa mabuhay na tiklop-tuhod" sa rehimen.

Palakpakan ang mga taong nakapanood. Na-suspend ang paglilitis nang isang taon at kalahati. Unti-unting gumaan ang security kay Ninoy; pumayag ang jailer niyang si Enrile na mas madalas ang bisita kay Ninoy ni Cory at ng mga anak nila't kaibigan. Tape-recorded palang lahat ang dalaw sa bilanggo at nabisto diumano ni Enrile na may sariling intelligence network si Ninoy sa hanay mismo ng militar na patuloy na nagre-report sa kanya.

Nabalitaan agad ni Ninoy, halimbawa, ang pag-raid ng military sa isang kumbento, ang paninitiktik nina Ver at Imelda kay Enrile, gayon din ang pag-landing ng armas sa Mindanao galing sa isang bansang Arabo para sa MNLF. Noong Pebrero , naiskandalo ang mundo nang tumakbo at nag-defect sa America si Primitivo Mijares, news censor at kaututang-dila ni Marcos. Hulyo, tumestigo si Mijares sa US Congress tungkol sa kalunos-lunos na kalagayan ng bayang Pilipinas sa kamay ng conjugal dictatorship at crony capitalists.

Ngunit patay-malisya ang mga Kano. Kahit alam nilang eksaherado ang ulat ni Marcos tungkol sa bantang komunista balita'y kulang-kulang na 1, lamang ang kadre ng NPA noong buong-buo ang suporta ng mga Kano sa diktador. Ika ng Marso nang ipagpatuloy ng military tribunal ang paglilitis kay Ninoy. Bilang protesta sa kalagayan niya at ng bansa, nag-hunger strike ang dating Senador, na hindi agad pinansin ni Marcos.

Tuloy ang paglilitis; araw-araw ay sa-pilitang dinadala si Ninoy sa korte. Pagkaraan ng isang buwan, nang itakbo si Ninoy sa Veterans Memorial Hospital, mga 40 lbs. Tila handa nang maging gulay o mamatay si Ninoy, suko na siya kay Marcos, ngunit dahil sa mga pakiusap ng kanyang asawa, ina, at father confessor, nakipagkompromiso si Ninoy sa Panginoon. Kung masu-survive niya ang 40 araw ng pag-aayuno, ituturing niya itong senyas na hindi pa niya oras, hindi pa siya tapos, may drama pa siyang gagampanan.

Taong nang umpisang malasin ang kilusang komunista: Noong , si Sison naman. Gayunman, hindi nawalan ng buhay ang kilusan, paano'y pahirap nang pahirap ang buhay. Sa kanayunan, patuloy ang paghahari ng mga kapitalista't panginoong maylupa at sobra ang pang-aabuso ng militar, pati sa mga pari't madre at iba pang church and social workers.

Maaaring noon nagsimula ang paghihiwalay ng landas nina Enrile at Marcos, gayon din ng pag-asenso at pagsikat ni Fabian Ver, Chief ng Presidential Security, na pinsan at kababayan ng diktador.

Subok ni Marcos ang katapatan ni Ver, na PC captain nang na-assign sa security force niya sa Senado noong Walang limit ang kapangyarihan ng NISA na dakpin at ikulong at pahirapan o patayin kahit sinumang mapaghinalaan ng militar na subersibo o kaaway, alang-alang sa "national security. Hunyo nang pinirmahan ni Marcos ang Presidential Decree No. Sinundan niya ito ng mga decree na naglikha sa Metropolitan Manila at nag-appoint kay Imelda na gobernadora.

Noong Oktubre , pinatunayan ni Marcos sa pamamagitan ng referendum na sinusuportahan pa rin siya ng taong-bayan. Ayon sa Amendments 2 at 5, kahit may law-making powers ang itatatag na Interim Batasang Pambansa, may legislative powers pa rin si Marcos hangga't umiiral ang batas militar.

Ayon naman sa Amendment 6, kahit wakasan niya ang batas militar, hawak pa rin ni Marcos lahat ng kapangyarihang hawak na niya, kabilang ang pag-overrule sa Batasan kung sa tingin niya'y nararapat. Sa madaling salita, one-man rule pa rin. Nobyembre nang nahalal na Presidente ng Estados Unidos si Jimmy Carter, isang human-rights advocate. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakiusap ang White House na pakawalan na ni Marcos si Ninoy at payagan itong mag-retire sa Amerika.

Inisnab nina Marcos at Imelda ang pakiusap, baka lang daw gawing bayani ni Carter si Ninoy. Disyembre, naka-score na naman si Imelda. Samantala, patuloy ang paniniil ng rehimen sa mga alagad ng simbahan.

Video by theme:

Ang kalagayan ng Pilipinas ngayon



Ano ang estado ng pilipinas pagdating sa rustan ekonomiya

Hanggang ngayon, labing-dalawang taon na ang nakakaraan, maraming Katoliko ang nahihiwagaan pa rin sa himagsikang EDSA, hulog daw ito ng langit. Marami-rami rin ang nagbabale-wala nito, pakulo lang daw ng imperyalistang Amerika. Hindi padadaig ang rebeldeng militar; kung hindi raw sa kanila, walang EDSA. Ano't ano man, minamaliit ang papel na ginampanan ng taong-bayan sa pagpapatalsik sa diktador na si Ferdinand Marcos.

Ang totoo, hindi hulog ng langit ang EDSA. Bawat pangyayari noong apat na araw na iyon ay may matuwid na paliwanag, nailihim nga lamang sa taong-bayan. Ang mayroon lang ay milyon-milyong tao na nangahas kumilos nang walang armas laban sa militar ni Marcos at di-sinasadyang natuklasan ang kamangha-manghang puwersa nila kapag nagkakaisa. Abot-kaya talaga ng tao na ibagsak ang diktador.

Kung hindi nag-alsa ang rebeldeng militar, tuloy-tuloy pa rin tiyak ang boycott campaign ni Cory Aquino na umaarangkada na noon, pati sa Visayas at Mindanao. Naiba lang marahil ang lugar at mga pangunahing aktor. Hindi lang sila iniligtas ng taong-bayan sa militar ni Marcos, inilakad din sila ng taong-bayan kay Cory. Maaaring nakialam ang mga kapitalistang Amerikano na kasosyo ni Marcos at ng mga crony sa negosyo kung sinuportahan nila ang pag-aalsa nina Enrile at Ramos, ngunit tulad ng pagbulong ng Central Intelligence Agency CIA ng intelligence reports sa mga rebelde noong EDSA, hindi ang mga ito ang nagpakilos sa taong-bayan.

Pinadali lang ng mga Kano ang pag-eskapo ni Marcos. Kung hindi sila nakialam at si Marcos ay nakarating sa Paoay, maaari ngang tumagal pa ang himagsikan, pero malay natin, maaari ring nadakip at nabihag si Marcos kung hindi ng rebeldeng militar, ng puwersa ng taong-bayan at naiharap sa isang rebolusyonaryong hukuman. At kung hindi sa mag-asawang Marcos, na diumano'y nagpakulong at nagpapatay kay dating Senador Benigno "Ninoy" Aquino, walang People Power. Sa kahulihan, ang kuwento ng EDSA ay sukdulang yugto ng tagisan nina Marcos at Ninoy na hindi naawat, bagkos ay pinag-ibayo, ng rehimeng militar.

At kuwento rin ito ng isang maikli ngunit dakilang yugto sa pakikibaka ng masang Pilipino na naging huwaran para sa mundo ngunit naging hungkag na tagumpay sa sariling bayan. Hungkag sapagkat tulad ng Himagsikan ng , hindi masang Pilipino ang nakinabang sa himagsikang EDSA kundi burgis lamang. Dakila sapagkat marami pang maaaring ipagbunga ang drama ng EDSA at kung ating pagpupulutan ng aral, baka sa susunod na pagkakataon, taong-bayan na ang makikinabang.

Nagsimula ang kuwento ng rebolusyong EDSA hindi noong Pebrero nang nag-alsa ang rebeldeng militar kundi noong Septyembre nang ideklara ni Marcos ang batas militar sa buong kapuluan. Noong panahong iyon nakulong, pinakawalan, at pinatay si Ninoy. Noon din unang nagtagpo ang mga landas nina Cory at Enrile. Makakabuting pasakalyehan muna natin ang naging daloy ng mga pangyayari noong malagim at madilim na panahong iyon upang ganap na maliwanagan pagdating sa EDSA.

In-appoint ang sarili na Secretary of National Defense, pinagkagastusan at pinakapal ang hanay ng hukbong militar, pinapag-aral ang mga sundalo't opisyal tungkol sa civilian affairs at ikinatulong sa mga socio-economic program ng kanyang pamahalaan.

Halatang minamata rin ni Ninoy ang Malakanyang at tila nahamon daw si Marcos na biguin si Ninoy. Sa Maynila, nagsiklab noong Enero ang First Quarter Storm, sunod-sunod na madudugong protesta ng mga militanteng estudyante, manggagawa, at magsasaka sa mga patakaran ni Marcos. Agosto dalawang granada ang sumabog sa Plaza Miranda habang nagra-rally ang oposisyon; lubhang nasugatan sina Senador Gerardo Roxas at Jovito Salonga.

Ano't ano man, maliwanag na hindi biglaan ang pagdeklara ni Marcos ng batas militar noong kundi matagal at masusi niya itong pinaghandaan; nakuha pa nga niyang magpa-draft sa Constitutional Convention ng bagong Saligang Batas na parliamentary ang sistema ng gobyerno at pinapayagan siyang kumandidato pa uli at maupong Presidente habang-buhay.

Ika ng Septyembre nang pirmahan ni Marcos ang Proclamation na nagbigay sa kanya ng kapangyarihang isailalim ang buong kapuluan sa batas militar upang ang bansa ay hindi mapasakamay ng mga subersibo't rebelde. Pero hindi niya agad ipinatupad ang , marahil sapagka't tahimik noon ang Maynila at mahirap mapaniwala ang publiko na mayroong state of emergency.

Kinailangan pang mag-drama ni Marcos at naganap ito kinabukasan, ika ng gabi, nang in-ambush diumano at tinatadtad ng bala ang sasakyan ng kanyang Defense Minister na si Juan Ponce Enrile.

Oras na nabalita ang ambush noong gabi ring iyon sa government TV Channel 4, natanggap ni Enrile ang go-signal ni Marcos.

Ora mismo, kumilos ang militar. Isinara lahat ng himpilan ng diyaryo, radyo, at telebisyon, sabay dakip sa pinakamatitinding kaaway ni Marcos sa pulitika at media. Number one sa listahan si Ninoy. Nasa Manila Hilton siya noong gabing iyon, sa meeting ng isang legislative committee.

Sunod-sunod ang tawag sa telepono ng mga kaibigan niya sa loob at labas ng kampo ni Marcos, binabalaan siya, binibigyan ng pagkakataong makatakas. Hindi tumakbo si Ninoy. Nang dakpin ng mga sundalo, kalilipas ng hatinggabi, tahimik siyang sumama sa Camp Crame, sa headquarters ni General Fidel Ramos, hepe ng Philippine Constabulary PC , na siyang nangasiwa sa pagdakip sa unang sa listahan ng mahigit 5, na mga pulitiko, aktibista, at peryodista na mga subersibo raw.

Akala ni Ninoy, mag-aalma ang taong-bayan, hindi papayag sa curfew, pagsara sa Konggreso, at pagbusal sa media. Akala niya, maglalabasan ang mga tao sa kalye at magpo-protesta upang mapabalik agad ang demokrasya at mapalaya siya sa kulungan. Subalit nakakulong, tulad niya, halos lahat ng aktibista't oposisyonista na dating laman ng mga kalye.

Kung may nakalusot man sa lambat ng militar, namundok na, sumama na sa NPA, o nasa Amerika na. Ang mga naiwan ay nagsawalang-kibo. Umasa ang bayan na magpapakabayani si Marcos at tototohanin ang pangako niyang demokratikong reporma.

Umasa ang bayan na gagamitin ni Marcos ang pagkakataon na magsimula muli, sugpuin ang graft and corruption, kumalas sa dominasyon ng Amerika, isaayos ang ekonomiya, at paigihin ang kabuhayan ng dumaraming mahihirap. Kayang-kaya ni Marcos noon na baguhin, baligtarin, gawing makatarungan ang kaayusang pang-ekonomiya ng bayan.

Ngunit sinamang-palad ang Pilipinas. Sa halip na magpakabayani ay nagpakabalasubas si Marcos. Ipinagpatuloy lang niya ang nakasalang nang sistemang pang-ekonomiya na nakasandal sa Amerika at sa dayuhang kapital, kahit malinaw na ito mismo ang ugat ng paghihirap ng bayan. Patuloy niyang pinabayaan ang agrikultura kahit ito ang ikinabubuhay ng nakararaming Pilipino. Tinutukan nga niya ang pagpapatayo ng mga industriya, ngunit mga import-dependent at export-oriented naman.

Naniwala siya sa pangako ng International Monetary Fund IMF at ng economic technocrats sa Cabinet na magti-trickle down ang mga benepisyo ng industriyalisasyon sa kanayunan, lahat ay makikinabang, malulutas ang problema ng karalitaan. Natukso rin siya ng limpak-limpak na salaping alok na pautang ng mga dayuhang bangko na nalulunod sa oil money ng mga Arabo pampondo sa development projects.

Milyon-milyong dolyares ang pumasok sa mga bangko at gobyerno. Jackpot ang mga kamag-anak at kaibigan ng mag-asawang Marcos na nakapuwesto sa pinakamalalaking ahensiya at korporasyon, pribado at publiko, na may kinalaman sa salapi at kalakalan, buwis, sugal, pautang, at lisensiya.

Kabig dito, kabig doon ng kickback at komisyon. Kupit dito, kupit doon ng pangsustento sa "edifice complex" at iba pang mga luho ni Imelda. Samantala, bahagya nang naipatupad ang reporma sa rice and corn lands. Abril , nagkaisa sa payong ng komunistang National Democratic Front ang mga grupong militante, pink at pula, na sinimulan na uli ang pagkontra kay Marcos.

Samantala, biglang nawala si Ninoy sa kinapipiitan niya sa Fort Bonifacio, inilipat kung saan nang walang pasabi kay Cory. Nasariwa sa international news ang patuloy na paglabag ng rehimeng Marcos sa human rights ng political detainees tulad ni Ninoy.

Isang buwan ng solitary confinement, hubo't hubad sa isang kuwartong maliit na parating may ilaw, ang tiniis ni Ninoy; mabuti't hindi siya nasiraan ng loob at bait. Nagprotesta si Aquino; ang turing niya sa paglilitis ay "unconscionable mockery of justice. Kung lalahok siya sa paglilitis, parang bumigay na rin siya kay Marcos, parang tinanggap na rin niya ang awtoridad ng militar. Sa kanyang talumpati sa military tribunal, sinabi ni Aquino na mas gugustuhin niyang "mamatay na naninindigan kaysa mabuhay na tiklop-tuhod" sa rehimen.

Palakpakan ang mga taong nakapanood. Na-suspend ang paglilitis nang isang taon at kalahati. Unti-unting gumaan ang security kay Ninoy; pumayag ang jailer niyang si Enrile na mas madalas ang bisita kay Ninoy ni Cory at ng mga anak nila't kaibigan. Tape-recorded palang lahat ang dalaw sa bilanggo at nabisto diumano ni Enrile na may sariling intelligence network si Ninoy sa hanay mismo ng militar na patuloy na nagre-report sa kanya. Nabalitaan agad ni Ninoy, halimbawa, ang pag-raid ng military sa isang kumbento, ang paninitiktik nina Ver at Imelda kay Enrile, gayon din ang pag-landing ng armas sa Mindanao galing sa isang bansang Arabo para sa MNLF.

Noong Pebrero , naiskandalo ang mundo nang tumakbo at nag-defect sa America si Primitivo Mijares, news censor at kaututang-dila ni Marcos. Hulyo, tumestigo si Mijares sa US Congress tungkol sa kalunos-lunos na kalagayan ng bayang Pilipinas sa kamay ng conjugal dictatorship at crony capitalists.

Ngunit patay-malisya ang mga Kano. Kahit alam nilang eksaherado ang ulat ni Marcos tungkol sa bantang komunista balita'y kulang-kulang na 1, lamang ang kadre ng NPA noong buong-buo ang suporta ng mga Kano sa diktador. Ika ng Marso nang ipagpatuloy ng military tribunal ang paglilitis kay Ninoy. Bilang protesta sa kalagayan niya at ng bansa, nag-hunger strike ang dating Senador, na hindi agad pinansin ni Marcos. Tuloy ang paglilitis; araw-araw ay sa-pilitang dinadala si Ninoy sa korte.

Pagkaraan ng isang buwan, nang itakbo si Ninoy sa Veterans Memorial Hospital, mga 40 lbs. Tila handa nang maging gulay o mamatay si Ninoy, suko na siya kay Marcos, ngunit dahil sa mga pakiusap ng kanyang asawa, ina, at father confessor, nakipagkompromiso si Ninoy sa Panginoon. Kung masu-survive niya ang 40 araw ng pag-aayuno, ituturing niya itong senyas na hindi pa niya oras, hindi pa siya tapos, may drama pa siyang gagampanan. Taong nang umpisang malasin ang kilusang komunista: Noong , si Sison naman.

Gayunman, hindi nawalan ng buhay ang kilusan, paano'y pahirap nang pahirap ang buhay. Sa kanayunan, patuloy ang paghahari ng mga kapitalista't panginoong maylupa at sobra ang pang-aabuso ng militar, pati sa mga pari't madre at iba pang church and social workers.

Maaaring noon nagsimula ang paghihiwalay ng landas nina Enrile at Marcos, gayon din ng pag-asenso at pagsikat ni Fabian Ver, Chief ng Presidential Security, na pinsan at kababayan ng diktador. Subok ni Marcos ang katapatan ni Ver, na PC captain nang na-assign sa security force niya sa Senado noong Walang limit ang kapangyarihan ng NISA na dakpin at ikulong at pahirapan o patayin kahit sinumang mapaghinalaan ng militar na subersibo o kaaway, alang-alang sa "national security.

Hunyo nang pinirmahan ni Marcos ang Presidential Decree No. Sinundan niya ito ng mga decree na naglikha sa Metropolitan Manila at nag-appoint kay Imelda na gobernadora. Noong Oktubre , pinatunayan ni Marcos sa pamamagitan ng referendum na sinusuportahan pa rin siya ng taong-bayan.

Ayon sa Amendments 2 at 5, kahit may law-making powers ang itatatag na Interim Batasang Pambansa, may legislative powers pa rin si Marcos hangga't umiiral ang batas militar. Ayon naman sa Amendment 6, kahit wakasan niya ang batas militar, hawak pa rin ni Marcos lahat ng kapangyarihang hawak na niya, kabilang ang pag-overrule sa Batasan kung sa tingin niya'y nararapat.

Sa madaling salita, one-man rule pa rin. Nobyembre nang nahalal na Presidente ng Estados Unidos si Jimmy Carter, isang human-rights advocate. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakiusap ang White House na pakawalan na ni Marcos si Ninoy at payagan itong mag-retire sa Amerika. Inisnab nina Marcos at Imelda ang pakiusap, baka lang daw gawing bayani ni Carter si Ninoy. Disyembre, naka-score na naman si Imelda.

Samantala, patuloy ang paniniil ng rehimen sa mga alagad ng simbahan.

Ano ang estado ng pilipinas pagdating sa rustan ekonomiya

View Bars In paggdating neighbourhood You. Now Articles. How on the way to Leasing Dating Again. One of the biggest things towards pact by way of bully than a destruction is figuring not at short how on the talent to rest off over.

.

1 Comments

  1. In-appoint ang sarili na Secretary of National Defense, pinagkagastusan at pinakapal ang hanay ng hukbong militar, pinapag-aral ang mga sundalo't opisyal tungkol sa civilian affairs at ikinatulong sa mga socio-economic program ng kanyang pamahalaan. Hanggang ngayon, labing-dalawang taon na ang nakakaraan, maraming Katoliko ang nahihiwagaan pa rin sa himagsikang EDSA, hulog daw ito ng langit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *





3140-3141-3142-3143-3144-3145-3146-3147-3148-3149-3150-3151-3152-3153-3154-3155-3156-3157-3158-3159-3160-3161-3162-3163-3164-3165-3166-3167-3168-3169-3170-3171-3172-3173-3174-3175-3176-3177-3178-3179